Για να μην ψήνουμε κάθε Τσικνοπέμπτη τα ίδια λουκάνικα ξανά και ξανά, μαθαίνουμε τα είδη που πρωταγωνιστούν σε κάθε περιοχή
Τα λουκάνικα είναι οι αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές της Τσικνοπέμπτης: μυρίζουν από μακριά, γεμίζουν τον χώρο με αρώματα μπαχαρικών και καπνιστού κρέατος, και υπόσχονται κάθε δάγκωμα να γίνει μια μικρή γευστική γιορτή. Πριν ανάψουμε τις ψησταριές και αρχίσουμε το ψήσιμο, αξίζει να ταξιδέψουμε στις παραδοσιακές γεύσεις της Ελλάδας: από τα πικάντικα βόρεια λουκάνικα μέχρι τα αρωματικά νησιώτικα, κάθε περιοχή έχει να προσφέρει μοναδικά αρώματα και υφές.
Ακολουθεί μια γαστρονομική περιήγηση στα λουκάνικα της Ελλάδας: από τα πικάντικα με μπούκοβο και μοσχαρίσια βόρεια λουκάνικα της Κοζάνης, μέχρι τα καπνιστά θυμάρι και φλούδα πορτοκαλιού της Κρήτης, τα γλυκά κρασάτα της Κέρκυρας και τα αρωματικά θρούμπι και μαραθόσπορο των Κυκλάδων. Κάθε λουκάνικο κρύβει ιστορία, άρωμα και γεύση, και κάθε δάγκωμα μπορεί να γίνει μια μικρή γιορτή της παράδοσης και της κουζίνας μας.
Ακολουθεί η λίστα με λουκάνικα που ξεχωρίζουμε και προτείνουμε
Αγρίνιο: Τα λουκάνικα εδώ είναι σαν μικρά αρωματικά κομμάτια παράδοσης. Ψιλοκομμένο χοιρινό με λίπος, μια υπόνοια κανέλας και, αν θέλεις κάτι πιο πράσινο και φρέσκο, προσθήκη δυόσμου ή ελιών. Το πρώτο δάγκωμα ξυπνάει γεύσεις σπιτικές, ζεστές.
Θεσσαλία: Εδώ η πικάντικη διάθεση δεν κρύβεται. Χοιρινό με πράσα και άφθονο ξερό κρεμμύδι, με μια σπιρτάδα κανέλας να ισορροπεί την ένταση. Κάθε μπουκιά έχει χαρακτήρα και νοστιμιά αγροτική.
Λευκάδα: Το νωπό «σαλτσότο» ή «σαλτάτσιο» φέρνει την αύρα του νησιού. Αρωματικό και φρέσκο για τρεις μήνες, με γεύση που θυμίζει σαλάμι αλλά πιο τρυφερή και ευαίσθητη.
Καστοριά: Μείγμα χοιρινού και μοσχαρίσιου, με λαρδί και ρίγανη τσουμπρίτσα, μπαχάρι και κόκκινο κρασί. Αν προσθέσεις μοσχοσίταρο ή γλυκάνισο, η γεύση γίνεται πιο πολύπλοκη και αρωματική, σαν μια μυστική συνταγή του βορρά.
Κέρκυρα: Πλούσια, δυνατή γεύση με μαύρο πιπέρι, μοσχοκάρυδο, σκόρδο και κόκκινο κρασί. Κάθε δάγκωμα σε ταξιδεύει στα στενά σοκάκια του νησιού, με την ένταση και την αίσθηση του αλμυρού αέρα.
Κοζάνη: Χοιρινό και μοσχάρι ισομοιρασμένα, με μπούκοβο, πάπρικα, κρεμμύδι, σκόρδο, κύμινο και κρασί. Καυτερό αλλά γλυκό ταυτόχρονα, γεμάτο χαρακτήρα και βάθος.
Κρήτη: Χοιρινό σε ξίδι, με έντερο πλυμένο με νεράντζια και γέμιση κύμινο ή φλούδα πορτοκαλιού. Καπνισμένο με θυμάρι, φασκόμηλο και ρίγανη, κάθε λουκάνικο μοσχοβολάει το νησί, όπως μια βόλτα στα βουνά με τα αρωματικά φυτά.
Μάνη: Ψιλοκομμένο κρέας από το μπούτι, αρωματισμένο με φλούδα πορτοκαλιού και καπνιστό. Σκοτεινή, έντονη γεύση, με χαρακτήρα μανιάτικο.
Νάουσα (βλάχικα): Γίδινο λεπτοκομμένο κρέας με ρίγανη και πράσο. Προαιρετικά λίγο χοιρινό, με μπαχάρι και σκόρδο. Μια γεύση που συνδυάζει την ορεινή αυθεντικότητα με την πλούσια παράδοση.
Πήλιο: Χοιρινό και μοσχάρι (μερικές φορές και γίδα), με μπούκοβο, κρεμμύδι, μοσχοκάρυδο, μπαχάρι και ξύσμα πορτοκαλιού. Κάθε μπουκιά μοιάζει με τη θέα του Πηλίου: έντονη, αρωματική και γεμάτη αντιθέσεις.
Τζουμαγιάς (Ηράκλεια Σερρών): Μια έκρηξη αρωμάτων με χοιρινό, σπάλα, παν-τσέτα και λίπος, ρίγανη, θρούμπι, πάπρικα, χυμό πορτοκαλιού και λεμονιού. Καπνιστά ή όχι, φέρνουν την ανατολική γεύση του βορρά στο τραπέζι.
Τρίκαλα: Χοντροκομμένο χοιρινό, πράσο, θυμάρι, ρίγανη και μαύρο πιπέρι, με πιθανολογούμενη νότα πορτοκαλιού. Λεπτά και μακριά, μπορούν να είναι καπνιστά ή φρέσκα, ανάλογα με το στιλ που θέλεις να δοκιμάσεις.
Τρίπολη: Συνδυασμός χοιρινού και βοδινού, με ορισμένες καπνιστές εκδοχές. Γεύση δυνατή, κλασική και «πειραγμένη» μόνο από τον καπνό.
Καραμανλίδικα:
-Κεφτέ λουκάνικο: Νωπό, με χοιρινό και μικρή δόση γίδινου ή πρόβειου, ζουμερό και ήπιο.
-Σουτζούκι: Ποικίλες εκδοχές από Κωνσταντινούπολη, Αδάνες και Καισάρεια, με μοσχαρίσιο ή πρόβειο, καυτερό ή πιο ήπιο, με πλεξούδες λεπτές ή χοντρές. Κάθε είδος αφηγείται τη δική του ιστορία των παλιών οικισμών.
-Καραμανλίδικο βοδινό: Καπνισμένο σε ξύλο οξιάς, με πλούσια γεύση και μοναδική υφή.
-Παρμάκ σουτζούκ: Λεπτό και αρωματικό, με πάπρικα και κύμινο, ιδανικό για τους λάτρεις των έντονων αρωμάτων.
Κυκλάδες:
-Άνδρου: Χοντρά και μεσαίου μήκους, καπνιστά, με θρούμπι, μαραθόσπορο, μπαχάρι, γλυκάνισο, κόκκινο κρασί, καυτερή πιπεριά και προαιρετικά φλούδα πορτοκαλιού.
-Μύκονος: Λιαστά, όχι καπνιστά, με άφθονο θαλασσινό αλάτι, θρούμπι, ρίγανη και μπαχάρι. Κοντόχοντρα, με έντονη θαλασσινή αύρα.
-Σαντορίνης: Με ρίγανη, αλισμάρι (δεντρολίβανο) και ξίδι. Κάθε μπουκιά θυμίζει τη μοναδική ηφαιστειακή γεύση του νησιού.
-Σύρου: Μεσαίου μεγέθους, με μαραθιά και σκορδολουκάνικα, αρωματισμένα με μαύρο κρασί και σκόρδο.
-Τήνου: Χοντροκομμένο χοιρινό, με μαραθόσπορο, κόκκινο γλυκό κρασί και λίπος, δημιουργώντας λουκάνικο πλούσιο, με ισορροπημένα αρώματα.
Δείτε επίσης:
Τα λουκάνικα στην ελληνική γαστρονομική παράδοση και τα χαρακτηριστικά τους (+συνταγές)
