Η Ύδρα τον χειμώνα αποκαλύπτει τον πιο αυθεντικό της εαυτό και, φέτος, τα γυρίσματα της ταινίας «The Riders» με πρωταγωνιστή τον Brad Pitt έδωσαν μία απρόσμενη αφορμή να τη δούμε αλλιώς. Η ατμόσφαιρα, οι ιστορίες και οι γεύσεις που αξίζει να ανακαλύψει κανείς τον Φεβρουάριο.
Τι συμβαίνει στην Ύδρα τον Φεβρουάριο: Τα γυρίσματα, η ατμόσφαιρα και η ζωή στο νησί εκτός σεζόν
Στις 19 Φεβρουαρίου, ο Brad Pitt κατέβηκε στο λιμάνι της Ύδρας με κρεμ μπουφάν τύπου bomber, τζιν και μια απλότητα που δεν πρόδιδε σε τίποτα την ιδιότητά του. Και το νησί, που τέτοιες μέρες συνήθως ανήκει στους ντόπιους και στη σιωπή του Σαρωνικού, ξαφνικά βρέθηκε στις πρώτες σελίδες όλου του κόσμου. Τα γυρίσματα της ταινίας «The Riders», σε σκηνοθεσία του Edward Berger, έφεραν ένα συνεργείο 300 ατόμων, έναν προϋπολογισμό πολλών εκατομμυρίων ευρώ και κάτι που η Ύδρα δεν έχει συνηθίσει τον Φεβρουάριο: κόσμο. Πολύ κόσμο. Τα καταλύματα γέμισαν πρόωρα, τα εστιατόρια άνοιξαν νωρίτερα από ό,τι σχεδίαζαν, και ένας Φεβρουάριος που υπό άλλες συνθήκες θα ανήκε στη χειμερία νάρκη, έγινε απρόσμενα, σεζόν.
Η παραγωγή μετέτρεψε το λιμάνι σε κινηματογραφικό πλατό εποχής. Παλιές ταμπέλες, τιμές σε δραχμές σε κρεοπωλεία, παραδοσιακές ψαρόβαρκες στα νερά. Επιστρατεύτηκε ακόμη και ένα ιπτάμενο δελφίνι της εποχής, τα χαρακτηριστικά κίτρινα, που για δεκαετίες ένωναν τον Πειραιά με τα νησιά του Αργοσαρωνικού. Το ζαχαροπλαστείο Τσαγκάρης και η ταβέρνα Lulu διαμορφώθηκαν για να αποπνέουν τα 70s, ενώ ο διάσημος ηθοποιός, πέρασε αρκετές ώρες και στα δύο, για σκηνές που διαδραματίζονται στη δεκαετία εκείνη. Μια τεχνητή καταιγίδα στήθηκε με τεράστιους ανεμιστήρες και αντλίες νερού. Όσοι το είδαν λένε ότι ήταν παράξενο και συναρπαστικό μαζί. Σαν ο τόπος να ξαναζούσε μια εποχή που ποτέ δεν ξέχασε. Αλλά η Ύδρα δεν χρειάζεται το Hollywood για να δικαιολογήσει μια χειμερινή επίσκεψη. Αυτό είναι το μυστικό που οι τακτικοί της επισκέπτες κρατούν καλά κρυμμένο.
Η Ύδρα εκτός καλοκαιριού: Ησυχία, αρχοντικά και μία διαφορετική ατμόσφαιρα
Τον Φεβρουάριο, η Ύδρα είναι πιο ειλικρινής. Το φως είναι χαμηλό και πλάγιο, αναδεικνύοντας τις γκρίζες αποχρώσεις της τοπικής πέτρας με τρόπο που ο Ιούλιος δεν μπορεί. Τότε τα πάντα χάνονται στην αντανάκλαση. Τα καλντερίμια ανήκουν πάλι στα μουλάρια. Ο ήχος από τα πέταλά τους στο λιθόστρωτο είναι αυτό που κάποιοι αποκαλούν «καρδιά» του νησιού, και τον ακούς καθαρά μόνο όταν δεν υπάρχει η οχλαγωγία του καλοκαιριού για να τον σκεπάσει.
Η απαγόρευση κάθε τροχοφόρου, νόμος από τη δεκαετία του ’50 που ισχύει αδιάλειπτα, δεν είναι μόνο τουριστική ιδιαιτερότητα. Είναι ο λόγος που η Ύδρα έχει κρατήσει τον χαρακτήρα της. Τα αρχοντικά που έχτισαν στα τέλη του 18ου αιώνα πλούσιοι πλοιοκτήτες επιστρέφοντας από την Ευρώπη, τριώροφα, τετραώροφα, με ξυλόγλυπτα ταβάνια και μαρμάρινα δάπεδα, στέκουν ακέραια, χωρίς να έχει μπει ανάμεσά τους ούτε ένα κτίριο άσχετο. Το Αρχοντικό Κουντουριώτη, σήμερα παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, θυμίζει έναν πλοιοκτήτη που πρόσφερε ολόκληρη την περιουσία του στον Αγώνα. Το Αρχοντικό Τομπάζη φιλοξενεί παράρτημα της Σχολής Καλών Τεχνών από το 1936. Η ανάβαση στην Κιάφα, την παλιά συνοικία πάνω από το λιμάνι με τους ψηλούς μαντρότοιχους που κάποτε έκρυβαν τους κατοίκους από τους πειρατές, είναι η καλύτερη εισαγωγή στην ιστορία του νησιού.
Τι αξίζει να κάνεις στην Ύδρα τον Φεβρουάριο
- Περπάτημα νωρίς το πρωί στο λιμάνι, όταν το φως είναι χαμηλό και πλάγιο
- Ανάβαση στην Κιάφα για θέα χωρίς κόσμο και καθαρό ήχο από τα καλντερίμια
- Στάση για καφέ ή γλυκό στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο πριν ανοίξει η σεζόν
- Βραδινό σε ταβέρνα του λιμανιού, όταν το νησί ανήκει ξανά στους ντόπιους
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Σοφικίτης
Η γαστρονομία της Ύδρας τον χειμώνα: Αμυγδαλωτά, θαλασσινά και παλιά τραπέζια
Η κουζίνα της Ύδρας μοιάζει πολύ με τον τόπο: λιτή και αρχοντική μαζί, χωρίς τίποτα περιττό. Τα αμυγδαλωτά είναι η πρώτη γεύση που οφείλεις να δοκιμάσεις. Στον Τσαγκάρη, που υπήρξε και ο ίδιος σκηνικό της ταινίας, η συνταγή μένει αναλλοίωτη για γενιές. Αμύγδαλα ασπρισμένα και αλεσμένα, ζάχαρη, σιμιγδάλι, μέλι, εσάνς πικραμύγδαλου και ανθόνερο που τους δίνει το χαρακτηριστικό εκείνο άρωμα. Πλάθονται σε σχήμα αχλαδιού ή τετράγωνα, και έχουν υφή που δεν τη βρίσκεις αλλού. Λέγεται ότι ο Brad Pitt έχει αναπτύξει για αυτά μια ιδιαίτερη αδυναμία στα διαλείμματα των γυρισμάτων. Για να είμαι ειλικρινής, τον καταλαβαίνω απόλυτα.
Από κει και πέρα, το καλαμάρι γεμιστό με φρέσκο σπανάκι, φέτα και μυρωδικά, σιγοψημένο σε λευκό κρασί, είναι το πιάτο που ορίζει την υδραίικη θάλασσα στο τραπέζι. Τα μπαρμπούνια σαβόρο, τηγανητά, μετά περιχυμένα με σάλτσα ξιδιού, σκόρδου, δενδρολίβανου και σταφίδας έχουν ενετικές ρίζες και ξεκίνησαν ως τρόπος συντήρησης για τους ναύτες. Σήμερα είναι ό,τι ταιριάζει περισσότερο με ένα ποτήρι κρύο κρασί μπροστά στο λιμάνι. Οι γκόγκες, χειροποίητα ζυμαρικά με καυτό βούτυρο και ξερή μυζήθρα, είναι η τοπική απάντηση στην πολυτέλεια της απλότητας.
Στην ταβέρνα του Δούσκου, εκεί που στα 70s καθόταν ο Leonard Cohen, με τα μπουζούκια, το φαγητό εξακολουθεί να έχει κάτι από εκείνο τον ήχο. Μερικά πράγματα στην Ύδρα αντιστέκονται στον χρόνο με αξιοπρέπεια.
Φωτογραφία: Shutterstock
Όταν τα γυρίσματα τελειώσουν: Η Ύδρα επιστρέφει στον δικό της ρυθμό
Τα γυρίσματα θα τελειώσουν σε λίγες ημέρες. Ο Brad Pitt θα φύγει, το Hollywood θα μαζέψει τα σκηνικά του, και η Ύδρα θα ξαναβρεί την εποχή της. Αλλά η ιστορία που έγραψε αυτός ο χειμώνας, ότι ο βράχος του Σαρωνικού μπορεί να γεμίσει και εκτός σεζόν, ότι η εμπειρία του νησιού είναι αληθινή και χωρίς ήλιο, αυτή παραμένει. Ένα αμυγδαλωτό στο χαρτί, ένα λιμάνι σχεδόν άδειο, και η αίσθηση ότι αυτό το νησί δεν χρειάζεται σκηνικά.
Δείτε επίσης
Αμυγδαλωτά Τσαγκάρη: Μια γλυκιά ιστορία 100 χρόνων στην Ύδρα
