Πρώτη φορά στο Βουλκανιζατέρ, μια από τις viral περσινές αφίξεις στη γαστρονομική σκηνή του κέντρου. Είχα προσπαθήσει αρκετές φορές να το επισκευθώ, αλλά ειδικά τους πρώτους μήνες λειτουργίας του, το να βρεις τραπέζι χωρίς να το έχεις σκεφθεί διψήφιες μέρες πριν, ήταν άθλος.
Φέτος ήταν η στιγμή, με αφορμή το ανανεωμένο μενού που υπογράφει ο Παύλος Κυριάκης, με τον Χρήστο Χίτο στη θέση του head chef. Το εστιατόριο περνά λοιπόν σε μια νέα φάση, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερο βάρος στην κουζίνα.
Πριν το φαγητό, 0 χώρος. Το παλιό βουλκανιζατέρ δεν έχει σβηστεί εντελώς κάτω από layers design· αντίθετα, η βιομηχανική του ταυτότητα παραμένει παρούσα, με εκτεθειμένο μπετόν, μεταλλικές επιφάνειες και έντονα inox στοιχεία, που ισορροπούν με πιο ζεστές λεπτομέρειες στο décor και τον κοκκινωπό φωτισμό που διακριτικά και θερμά λούζει τη σάλα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Με μια ευχάριστα πικάντικη, δροσερή και καλοφτιαγμένη spicy margarita, και αφού είχαμε ήδη κάνει της πρώτες συστάσεις με την Πάμελα Άντερσον, το χαρακτηριστικό πόστερ με το είδωλο και το κόκκινο μαγιό του να χαιρετίζει άλλοτε πελάτες ενός πραγματικού βουλκανιζατέρ και τώρα θαμώνες και εστιάτορες, είχε έρθει η ώρα να καθίσουμε στο τραπέζι μας.
Δείτε επίσης:
Casa Fish: Για ολόφρεσκα ψαρικά, ντομάτα όπως παλιά και top αχνιστή σουπιά
Sync: Για cocktail, ζυμωτό ψωμί, iberico στον ξυλόφουρνο και ρυζόγαλο με ροδάκινο
Ξεκινήσαμε με ζεστό χειροποίητο, προζυμένιο ψωμί μαζί με βούτυρο. Το βούτυρο στο Βουλκανιζατέρ είναι σήμα κατατεθέν και έκανε και αίσθηση στα social όταν πρωτοάνοιξε το μαγαζί, γιατί αντικαθιστά κατά κάποιο τρόπο το κερί που δίνει αυτό το ωραίο cozy vibe στο τραπέζι. Φτάνει μαζί με το ψωμί ένα ρεσώ από βούτυρο -στο μενού ονομάζεται φιτίλι- το οποίο καίει κανονικά, και όσο το βούτυρο λιώνει βουτάμε το ψωμί και απολαμβάνουμε τον κλασικό και αγαπημένο συνδυασμό βούτυρο με ψωμί, με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο.
Βέβαια, δεν είχαμε μόνο το βούτυρο για να συνοδέψουμε το ψωμί, καθώς ήρθαν στο τραπέζι άλλα δύο πιάτα, ιδανικά για αυτή την πρώτη στάση. Το ένα ήταν Muhammara, την οποία τον τελευταίο καιρό βλέπουμε όλο και πιο συχνά στα μενού. Είναι μία αλοιφή με καρύδι ή αμύγδαλο, γλυκιά κόκκινη ψητή πιπεριά και μελάσα ροδιού, γλυκοπικάντικη, ιδιαίτερη και νόστιμη. Ήρθε και ταραμάς με το αυγοτάραζο, αρκετά φίνος και χωρίς τη βαριά γεύση του ψαριού, διατηρώντας όμως τη φρεσκάδα της θάλασσας.
Συνεχίσαμε με τα ορεκτικά, που ενδείκνυνται για μοίρασμα. Δοκιμάσαμε το σουβλάκι με χταπόδι και πιπεριές padrón πικλαρισμένες, που ήρθαν σε ένα βαθύ σκεύος και από κάτω τους είχαν λευκό φασόλι Πρεσπών μαγειρεμένο μαζί με σαλάμι Λευκάδος. Το χταπόδι ήταν μαλακό και κάπως γλασαρισμένο, με μια γλυκιά γεύση που ταίριαζε με την πιπεριά padrón. Ήταν ωραίος ο συνδυασμός μαζί με το όσπριο και το πικάντικο σαλάμι Λευκάδος. Θα ήθελα το λευκό φασόλι να ήταν ιδανικά λίγο πιο βρασμένο, με πιο δεμένη σάλτσα. Πάντως, είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις τον μεσογειακό συνδυασμό θαλασσινού και οσπρίου σε ένα σύγχρονο εστιατόριο.
Οι αμπελοντολμάδες, που ήταν ένα από τα επόμενα πιάτα, ήταν και ένα από τα αγαπημένα μου της βραδιάς. Το αμπελόφυλλο ήταν τρυφερό και λεμονάτο, ενώ η γέμιση δροσερή και νόστιμη, με ρύζι, ταρτάρ γαρίδας και μπόλικα μυρωδικά, που πάντα κάνουν τη διαφορά στη γέμιση των ντολμάδων. Το πιάτο συνόδευε μια όξινη μαγιονέζα με λάιμ.
Το yakitori με black angus ήταν μια έκπληξη, καθώς στρώσεις black angus εναλλασσονταν με στρώσεις προσούτο, περασμένες στο σουβλί. Η λιπαρότητα από το black angus και το προσούτο, με το ψήσιμο και το καραμέλωμα, είχαν δημιουργήσει ένα ζουμερό, οριακά βουτυράτο αποτέλεσμα. Η σάλτσα chimichurri από πάνω έδινε την απαραίτητη οξύτητα και βοτανική νότα, ώστε να ισορροπήσει τη λιπαρότητα. Ένα πιάτο που σίγουρα θα ήθελα να δοκιμάσω ξανά.
Και περάσαμε στα δύο κυρίως. Το πρώτο ήταν το γενναιόδωρο σε ποσότητα και χυλωμένο γιουβέτσι με σάλτσα γραβιέρας και μοσχαρίσια μάγουλα. Η σάλτσα του γιουβετσιού είχε μεστή, γεμάτη γεύση και το μοσχαρίσιο μάγουλο κοβόταν και με κουτάλι. Είναι ένα πιάτο που το βλέπουμε αρκετά συχνά πια, καθώς πρωταγωνιστεί στα μενού πολλών εστιατορίων, και αυτή ήταν μία καλομαγειρεμένη εκδοχήυ. Είναι, βέβαια, μια κοπή που πλέον το δοκιμάζουμε όλο και συχνότερα, είτε σε γιουβέτσι είτε σε μακαρονάδες.
Παράλληλα, δοκιμάσαμε και το χοιρινό ibeico με σάλτσα από καπνιστό ουίσκι, το οποίο ήρθε με συνοδευτικό τηγανητές πιπεριές padrón. Οι πιπεριές ταίριαζαν ωραία με το γλάσο του χοιρινού. Ήταν ένα αρκετά γλυκό πιάτο, που για όσους αγαπούν ιδιαίτερα το κρέας σε συνδυασμό με γεύσεις που θυμίζουν σάλτσα μπάρμπεκιου, είναι από εκείνα του μενού που αξίζει να παραγγείλουν όταν βρεθούν στο Βουλκανιζατέρ.
Τέλος, η μους σοκολάτας ήρθε να κλείσει το γεύμα μας, σερβιρισμένη με ελαιόλαδο και ανθό αλατιού, σε αρκετά χοντρά κομμάτια. Η μους είχε πλούσια υφή και έντονη γεύση σοκολάτας. Το ελαιόλαδο, αν και μοιάζει αρκετά παράδοξο σαν επιλογή, θύμιζε κάπως, σε συνδυασμό με το αλάτι, ένα πιο υδαρές σιρόπι αλατισμένης καραμέλας. Βέβαια, στις κουταλιές με αρκετό ανθό αλατιού, η αλμυρή γεύση υπερισχύει των υπολοίπων, οπότε το συγκεκριμένο γλυκό είναι ιδανικό για όσους αγαπούν τον συνδυασμό γλυκού και αλμυρού στα επιδόρπια.
Η επιγραφή στην τζαμαρία κάτω από το όνομα του Βουλκανιζατέρ υπόσχεται ότι η παραμονή μας στα τραπέζια του θα επιδιορθώσει, σαν άλλο αυτοκίνητο, τη διάθεσή μας. Και η αλήθεια είναι πως, πίνοντας τη δεύτερη spicy margarita μετά το τέλος του δείπνου, μπορούσα να πω ότι η επισκευή είχε πετύχει.
info
Οδυσσέα Ανδρούτσου 17, Κουκάκι, τηλ: 210 9229186
Δείτε επίσης:
