Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, το Voukakrato είναι ένα από τα εστιατόρια που προσεγγίζει την ελληνική κουζίνα με πιο φρέσκια ματιά, χωρίς να απομακρύνονται από τη βάση της. Μπαίνοντας στον χώρο, η ανοιχτή κουζίνα και η μπάρα ορίζουν τον άξονα, ενώ το βλέμμα επιστρέφει διαρκώς σε όσα συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Εκεί βρίσκεται και ο πυρήνας της κουζίνας, στον ξυλόφουρνο, απ’ όπου βγαίνουν πιάτα που αγαπούν αυτόν τον τρόπο μαγειρέματος, αλλά και πιάτα πιο απρόσμενα που όμως, τελικά, τους ταιριάζει πολύ.
Voukakrato: Γνώριμες γεύσεις σε σύγχρονες εκδοχές
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το όνομα λειτουργεί ως αφηγηματικό μέσο. Ο σεφ Νίκος Τσομπανίδης αντλεί το όνομα του εστιατορίου μέσα από δύο έννοιες βαθιά ριζωμένες στην ελληνική παράδοση: τη Βούκα, τον άρτο της Θείας Ευχαριστίας στα βυζαντινά χρόνια, και τον Άκρατο οίνο, το κρασί στην ανόθευτη μορφή του. Η σύνδεση αυτή περνά και στην εμπειρία από την πρώτη στιγμή, με το καλωσόρισμα: προζυμένιο ψωμί και ένα ποτήρι κρασί για «βούτηγμα». Μια κίνηση που λειτουργεί ως εισαγωγή και δίνει το ρυθμό στο γεύμα.
Ξεκινήσαμε με τη χωριάτικη πίτα με χόρτα και μανιτάρια, μια comfort επιλογή ιδανική για μοίρασμα, με τραγανό φύλλο και νόστιμη γέμιση. Ακολουθεί το μπουγιουρντί, το κατεξοχήν βορειοελλαδίτικο πιάτο: φέτα με καπνιστή σάλτσα στον ξυλόφουρνο και ο καγιανάς με καβουρμά, καπνιστή σάλτσα ντομάτας, αυγά και μυζήθρα, που εντάσσεται στην ίδια λογική. Πληθωρικά πιάτα με έντονες καπνιστές γεύσεις, που αποτελούν την ιδανική αρχή του γεύματος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Προχωρώντας στα θαλασσινά, που έχουν σταθερή παρουσία στο μενού, οι γαρίδες στον ξυλόφουρνο με σκορδοβούτυρο και πουρέ σελινόριζας ξεχωρίζουν για το σωστό ψήσιμο και το διακριτικό κάπνισμα, με τον πουρέ να παραμένει ανάλαφρος και να δίνει μια ισορροπημένη υφή στο σύνολο. Το λευκό σαγανάκι γαρίδας ήταν από τα αρτιότερα τεχνικά πιάτα που δοκιμάσαμε, με τη γαρίδα ζουμερή και τη σάλτσα αρωματική.
Τέλος, τα μοσχαρίσια μάγουλα με πουρέ μελιτζάνας, κρέμα παρμεζάνας και τηγανητή πατάτα: ένα πιάτο που βλέπουμε να κυριαρχεί σε μενού, εδώ το βρίσκουμε σε μια άρτια εκτέλεση. Τρυφερό μοσχάρι, με τη μελωμένη σάλτσα να δένει το σύνολο χωρίς υπερβολές. Ο πουρές μελιτζάνας είναι ελαφριά καπνιστός, δίνοντας στον πουρέ γευστικό βάθος, ενώ η πατάτα έρχεται φρεσκοτηγανισμένη, λειτουργώντας υποστηρικτικά στο πιάτο.
Τα γλυκά ακολουθούν και αυτά μια οικεία κατεύθυνση: τιραμισού, προφιτερόλ και η lemon pie, που κέρδισε όλη την παρέα. Στις πιο παραδοσιακές επιλογές βρίσκουμε σιμιγδαλένιο χαλβά και εκμέκ. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην δοκιμάσουμε και το σήμα κατατεθέν της πόλης, το αρμενοβίλ. Κρεμώδες, δροσερό, και πολυεπίπεδο γευστικά.
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι μια κουζίνα που επιστρέφει στα βασικά, δίνοντας χώρο στη γεύση και στον τρόπο που μοιράζεται το φαγητό στο τραπέζι.
info
Καλαποθάκη 6, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 2 20059
Δείτε επίσης
Diego Rossi: Aπό τo fine dining στην απλότητα της ιταλικής trattoria
